Γιαννης Α. Μυλοπουλος

Οι κυβερνήσεις εκλέγονται με ορίζοντα τετραετίας. Γι’ αυτό και το έργο τους αποτιμάται ολοκληρωμένα από τους πολίτες στο τέλος της κυβερνητικής τους θητείας. Παρόλα αυτά, οι πρώτες 100 ημέρες διατηρούν μια σημειολογία, που περισσότερο βέβαια έχει να κάνει με ένα πρώτο δείγμα της κυβερνητικής γραφής και λιγότερο με την πραγματική κυβερνητική απόδοση.
Ένας πρώτος απολογισμός των καλών στιγμών των πρώτων 100 ημερών της κυβέρνησης Παπανδρέου λοιπόν, αναμφίβολα περιλαμβάνει την κινητικότητα στην εξωτερική πολιτική, μετά από χρόνια διπλωματικής ακινησίας και διεθνούς απομόνωσης της χώρας, τα νέα ήθη στη διοίκηση και τη στελέχωση του κράτους, με αιχμή τη διαφάνεια, τη διαβούλευση και την αξιοκρατία, τις πρώτες «πράσινες» πρωτοβουλίες μετά από ένα «γκρίζο» παρελθόν, το χειρισμό του μεταναστευτικού, με την απόδοση της ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται και μεγαλώνουν  στην Ελλάδα, τις πρώτες αποφάσεις του υπουργείου Παιδείας που αποκαθιστούν στρεβλώσεις και αδικίες του παρελθόντος, τη δρομολόγηση νέου εκλογικού νόμου με κύριο στόχο την καταπολέμηση του πολιτικού χρήματος και την εξυγίανση της πολιτικής ζωής και οπωσδήποτε τον «Καλλικράτη», που συνιστά γενναία μεταρρύθμιση στην αποκεντρωμένη δομή και τη λειτουργία του κράτους.
Στις κακές στιγμές των πρώτων 100 ημερών διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβάνονται οι καθυστερήσεις στη στελέχωση της δημόσιας διοίκησης και οι όχι πάντα αξιοκρατικές επιλογές, καθώς και οι διχογνωμίες, οι παλινωδίες κι οι ασάφειες στα μέτρα αντιμετώπισης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, με κορυφαίο παράδειγμα την υπόθεση των γονικών παροχών. Τέλος εμφανίστηκαν οι πρώτες αποκλίσεις από τις προεκλογικές εξαγγελίες περί κοινωνικής δικαιοσύνης, με κορυφαίες τις περιπτώσεις αυτές των αυξημένων τελών κυκλοφορίας των παλιών αυτοκινήτων και της αύξησης των έμμεσων φόρων, με την επιβολή βαρειάς φορολόγησης στα ποτά και τα τσιγάρα, που αμφότερα επιβαρύνουν δυσανάλογα τις ασθενείς οικονομικές τάξεις. Στις αποκλίσεις από τις προεκλογικές εξαγγελίες περιλαμβάνονται ακόμη η αναμενόμενη αύξηση της ανεργίας ως αποτέλεσμα του προγράμματος σταθερότητας και ανάπτυξης, καθώς και η μη τήρηση της υπεσχημένης προεκλογικά φορολόγησης της εκκλησιαστικής περιουσίας.
Όπως αναμένεται, η εκτίμηση του προσήμου του απολογισμού διχάζει, ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση καθενός. Άλλωστε είναι νωρίς να μιλήσουμε για καλή ή για κακή κυβέρνηση. Μετά από πεντέμισι χρόνια ακυβερνησίας όμως, που κόστισε στη χώρα έναν άνευ προηγουμένου δημοσιονομικό εκτροχιασμό, μπορούμε χωρίς ενδοιασμούς να μιλήσουμε για καλές και κακές στιγμές μιας… πραγματικής κυβέρνησης.